Een overbezorgd, zachtgekookt ei...

Lucas oefent zijn boze blik

Gisteren gingen Lucas en ik weer naar het consultatiebureau. Ik vind het altijd leuk om te gaan, Lucas wordt gewogen en gemeten, en ik ben altijd benieuwd hoeveel mijn kleine patatje gegroeid is. En vooral hoor ik graag de verpleegster zeggen hoe goed hij het doet, hoe helder hij is, hoe knap het is dat hij zijn hoofdje zo goed recht houdt,... Dan voel ik me helemaal gloeien van trots op mijn prachtige kind.

Maar gisteren was het toch een iets minder leuk bezoek. Lucas kreeg z'n spuitjes. Nu was ik al aan alle kanten gewaarschuwd: als moeder heb je meer last van die spuiten dan je kind zelf. En ze hadden gelijk.

Lucas lag lekker te babbelen tegen de verpleegster, hij haalde z'n mooiste lachjes en geluidjes boven en de verpleegster was helemaal gecharmeerd van zijn grote blauwe kijkers. En toen haalde ze haar spuit boven. De liefde was van Lucas' kant meteen voorbij, zijn vrolijke gezichtje veranderde in 1 seconde tijd van vrolijk naar verontwaardig, zijn grote blauwe ogen kneep hij dicht en er stroomden dikke tranen uit de hoekjes van zijn ogen. Hij krijste het uit, en ik hield hem vast en kon niks anders zeggen dan: sorry schat! Sorry! En toen moest hij er nog 1!
De verpleegster zei: "hij is het zo vergeten hoor", maar niks was minder waar. Toen ze langsliep terwijl ik hem aan het aankleden was, begon hij meteen weer te huilen en wierp haar een boze blik toe.
's Middags snikte mijn kleine ventje nog wat na, en daarna viel hij in een diepe slaap. Hij werd af en toe even wakker voor een slokje melk, om daarna weer snel naar dromenland te vertrekken en de nare gebeurtenissen van die ochtend te vergeten. 's Avonds werd hij warmer, en ik werd wat zenuwachtig: is dit dan de eerste keer koorts?
Spontaan veranderde ik, zoals een vriendin het treffend noemde, in een overbezorgd, zachtgekookt ei. Wanneer geef je een kind een suppo? Wat als zijn koorts te hoog wordt? Wat als hij de hele nacht niet gaat slapen? Wat als hij heel erg ziek wordt? Kunnen we niet gewoon maar alvast naar het ziekenhuis gaan, dan is hij zeker in goede handen,... Gelukkig heb ik zelf een mama die altijd bereid is haar kennis te delen met haar dochters, en stelde ze me om 23u 's avonds via de telefoon gerust. Lucas zou 't wel overleven. Overigens had mijn koortsig patatje minder last van die hoge temperaturen dan zijn moeder. Hij lag lekker te lachen tegen zijn papa en genoot van de extra aandacht die hij, lekker tussen z'n papa en mama in het grote bed, kreeg.
Een uurtje borstvoeding later lag hij lekker tegen me aan te slapen, en dat deed hij verder in zijn bedje, ditmaal zonder kruik en zonder muts.
Toen mijn wekker om 3u ging, om even te voelen of alles wel goed ging, was ons manneke alweer lekker afgekoeld en toen om half 7 zijn papa uit bed ging, en hij daarvan wakker werd, was hij weer koortsvrij. Fieuw.
We hebben lekker uitgeslapen samen en om half 11 zijn we aan de dag begonnen.
En ik had gehoopt dat de stress voorbij was zodra hij uit m'n buik was... 'k Denk dat de stress nu pas begonnen is!