Humor

'k Moet zeggen, ik heb best humor! Daar ben ik de laatste weken wel achter gekomen. Ik heb voornamelijk mezelf als gezelschap, en als ik dan met mezelf in gesprek ben, krijg ik wel vaker de slappe lach.

Ik durf het toe te geven, ik praat met mezelf. Ik overleg met mezelf wat ik die avond zal gaan koken, hoe laat ik naar de winkel zal gaan, welke kleren ik zal aantrekken, of ik wel of niet de was ga doen die dag, en nee, die conversaties zijn niet de meest boeiende. Daarom voeg ik er geregeld wat humor aan toe.

Ik geef in mezelf commentaar op mensen die ik zie lopen in de supermarkt of op straat, en proest al bij de gedachte dat die persoon dat eens zou kunnen horen. Of ik luister naar gesprekken die mensen met elkaar voeren, en meng me in gedachten in hun vaak onzinnige conversaties over de diepvrieskroketten, het weer of de roddel over de buurvrouw van de tante van de bakker van de overkant van de slager.

Vaak verzin ik ook melige grappen. Dan loop ik in huis en bedenk ik dat ik Gerben wel eens kan bellen, want die denkt dan dat ik bel dat ik weeën heb, en dat is dan helemaal niet zo, en dan kan ik al een kwartier lopen lachen met het idee hoe hij zou reageren! Hoef ik niet eens echt voor te bellen!
Of ik verzin dat ik Engelien kan bellen en kan zeggen dat ik weeën heb. Ik weet dan dat ze me gaat uitschelden als blijkt dat het een grapje is, en lig al bij voorbaat dubbel om die reactie.

Het leuke is dat ik die grappen niet altijd hoef uit te voeren om te lachen. De voorpret is eigenlijk het leukste. En daar blijft het ook vaak bij. Maar soms kan ik het niet laten, en voer ik toch zo'n grapje uit. Kan ik nog eens lachen, en heb ik eventjes een andere gesprekspartner dan mezelf.
Want zo'n leuke gesprekspartner als ik kan ik toch niet alleen maar voor mezelf houden he
:-)