Feestdagen? 't Zal zijn!

Ik snap het niet hoor. Dat noemen ze dan feestdagen. Ik vond er niks aan! 
Het begon de 20ste december. Baasje en vrouwtje gingen samen weg, niks vreemds aan. Alleen kwam het baasje maar alleen terug. Ik heb heel de avond gewacht, maar nee hoor. Geen vrouwtje. Uit telefoongesprekken van het baasje maakte ik op dat ze in Antwerpen was. En dat ze het daar heel erg naar haar zin had. Dat ze met familie en vrienden leuke dingen deed. Ik vond het maar saai...
En dat bleef zo. Althans. Op donderdag zag ik ineens dat het baasje met tassen liep te slepen. En ik wist meteen hoe laat het was: het baasje zou naar het vrouwtje gaan. En ik zou alleen thuis zijn, zo zonder baasje en vrouwtje. En vrijdag zou het Kerst zijn! Ik probeerde te ontsnappen, maar het lukte niet. Daar zat ik, moederziel alleen in huis. Het baasje en het vrouwtje zouden vrijdagavond naar de kerk gaan. Op zaterdagochtend ook en daarna zouden ze gezellig met familie kadootjes uitwisselen, lekker eten en spelletjes spelen. 
Toen ik op zondag voor de 100ste keer de trap op- en afgelopen had, hoorde ik ineens de auto stoppen! Gelukkig, ze waren er weer. Maar ik liet niet zien dat ik daar blij mee was. Ik was blij en boos tegelijk. Dus heb ik me even goed afgereageerd. Boos heb ik het vrouwtje gebeten en het baasje gekrabd. En jawel hoor, meteen werd ik in de tuin gezet... 
's Middags werd het ineens heel druk! Ineens zaten allemaal mensen in de kamer, ik geloof dat het de familie van het baasje is. Van helemaal niks werd het ineens overdruk! Ik werd er wel een beetje gek van. 
De dagen daarna was het wat normaler. Baasje en vrouwtje waren veel thuis, en dat vond ik gezellig. Woensdag mocht ik eindelijk voor het eerst kennismaken met opa en oma! Dat vond ik wel heel leuk! Vooral opa viel me 100% mee. Vrouwtje had me gewaarschuwd: opa houdt niet zo van katten, ook niet van zijn kleinkatten. Maar hij was best aardig, schopte me niet en keek zelfs af en toe naar mij. Oma kwam me meteen aaien, oma is best lief! 
Vrijdag kwamen er ineens weer veel mensen. Een van mijn favoriete vriendjes kwam langs! Sem! Ik wilde meteen met hem spelen, maar ik was even vergeten dat Sem geen andere kat is, en dat hij dus niet van vechten houdt! Sorry Sem, ik hoop dat je niet meer bang voor me bent! Ik vind jou echt nog steeds lief!
Heel de kamer zat vol mensen. Ze gingen met z'n allen eten, en zagen er heel raar uit. Ze hadden zich verkleed... Daarna gingen ze zingen voor de tv, en ineens, midden in de nacht, brak er allemaal lawaai uit. Knallen en knallen en knallen loeiden om mijn oren. Ik heb me snel onder de boekenkast verstopt, zodat de knallen mij niet zouden vinden. Ik was heel bang! 
De volgende dag ging iedereen weer weg, nadat ze eerst in het bos gewandeld hadden en tikkertje hadden gespeeld.
Nee, feestdagen zijn niet voor katten bedoeld! Doe mij maar de gewone regelmaat zoals nu. Baasje en vrouwtje overdag werken, en 's avonds lekker gezellig met z'n allen op de bank. 


Van mij voor jullie allemaal een gelukkig 2011, zonder knallen en met veel knuffels van jullie baasjes!
Felix