Wat wordt hij snel groot...

Broedeliefde

Een cliché (of gemeenplaats) is een stijlfiguur waarbij een beeldspraak wordt gebruikt die haar kracht door het vele gebruik ervan heeft verloren. (bron: Wikipedia)
Er zijn veel clichés, maar een van de grootste is toch wel dat de tijd vliegt. Het is gewoon zo. Tijd vliegt en dat zie ik elke dag weer. Een dag die begint als de wekker (of een van de jongens) gaat en voor je het weet zet je op de rand van je bed je wekker voor de volgende dag.

Over een paar weken wordt Lucas 4. Gisteren nam hij afscheid op de peuterspeelzaal. Maandag mag hij eindelijk naar school.
Maar niet alleen daaraan merk ik dat hij groot wordt. Hij wordt ook zelfstandig.
Elke avond leg ik zijn kleren voor de volgende dag klaar. Een jaar geleden stond hij ineens midden in de nacht helemaal aangekleed aan ons bed. Kijk mama, ik kan het zelf. En ik ben al klaar. Klok lezen lukt dus nog niet zo goed.
Maar elke ochtend kleedt hij zichzelf aan, pakt hij zelf een tandenborstel en tandpasta en poetst hij zelf zijn tanden. Sterker nog, als ik -ontaarde moeder die ik ben- per ongeluk eens zijn tandenborstel al klaar leg, is dat reden voor een groot drama. Dus dat doe ik maar niet meer.
Hij is het overigens niet altijd eens met mijn kledingkeuze voor hem, dus regelmatig haalt hij ook zelfstandig zijn hele klerenkast leeg op zoek naar dat ene voetbalt-shirt dat ik al een jaar in de was laat zitten zodat ik kan zeggen dat hij het niet aan kan omdat het in de was zit... (oké, ik ben misschien toch een beetje een ontaarde moeder ;))

Hij gaat na het avondeten zelf naar boven om zijn pyjama aan te trekken, behalve op douche-avonden, dan ga ik (of Gerben) mee, om toch even te controleren of hij wel goed gewassen is.
Hij smeert zelf zijn brood, klimt op kasten en sleurt overal krukjes bij om zichzelf te bedienen van drinken en eten,...
Hij fietst zonder wieltjes, kiest zelf welke tv-programma's of dvd'tjes hij wil zien (onder supervisie weliswaar), gaat 20 minuten joggen met zijn papa, is de grootste fan van Chris Tomlin en galmt allemaal Engelse teksten mee,...
Kortom, hij wordt groot.

Gelukkig is hij toch ook nog een beetje klein. Als hij bang is van de spiegel op zijn kamer die in het donker toch best eng is, als hij zichzelf niet snel genoeg afgedroogd krijgt na het douchen en bibberend vraagt of ik het toch maar even snel wil doen omdat hij het zo koud heeft. Als hij ziek is en alleen maar bij zijn mammie wil zijn. Als hij gevallen is en pas getroost is als mama een kus gegeven heeft. Als hij de oppas van de buren best eng vindt en niet bij het buurjongetje wil spelen als zij daar is en zich dan helemaal achter mama's been verstopt.

Bijna elke avond kruipt ie na het welterusten zeggen 'op mama's plekje'

De tijd vliegt. En ik geniet zo veel mogelijk van de momenten dat hij tegen me aankruipt terwijl ik Jip en Janneke voorlees voor het slapengaan. Want over een paar jaar gaat hij ook zelfstandig naar bed. En wil hij geen kusje meer op het schoolplein. En mag ik ook geen kleren meer klaarleggen. En vind ik hem 's avonds niet meer terug in mijn bed.
Daar moet ik nog maar even niet aan denken. Want een even groot cliché als 'de tijd vliegt' is het 'geniet ervan zolang het nog kan'. En dat doe ik dan ook maar :)