Al een tijdje kriebelt het: ik wil weer wat vaker schrijven. Vroeger schreef ik oneindig veel briefjes en kaartjes, liedjes en gedichten. Een recente opruimwoede bracht mij dat in herinnering, toen ik 3 dozen kaarten en brieven terugvond en sorteerde. Een hele vracht ging bij het oud papier, maar een aantal bleven er bewaard.
Brieven van mijn oudste nichtje, hele liefdesverklaringen in dat prachtige kinderhandschrift met tekeningen en stickers versierd. Het laatste kaartje dat ik van oma en opa samen kreeg. Een brief van mijn liefste jeugdvriendinnetje met verhalen over saaie leerkrachten, knappe jongens en verkoudheden. Een kerstkaart van 5 kantjes van een vriendin die het hele jaar even samenvatte op 1 grote kaart. Gekke verjaardagskaarten, geboortekaartjes, huwelijksaankondigingen maar ook doodsbrieven...
Heerlijk was het om even een wandelingetje te maken langs memorylane, me terug te wanen op de middelbare school, even weer tiener te zijn en te lezen hoeveel mensen aan me dachten en met wie ik hele hopen brieven gepend heb.
In het afgelopen jaar heb ik niet veel geschreven. Ja, via whatsapp babbelde ik erop los met zussen en vriendinnen. Maar echt geschreven over hoe mijn leven nu gaat, is lang geleden.
Bij deze een nieuwe start in blogland.
De meesten van jullie weten dat we 2 weken geleden de eerste verjaardag van onze jongste zoon mochten vieren. Het eerste jaar van Mathis is voorbij gevlogen. Hij is een heerlijk ontspannen en tevreden ventje, met stralend blauwe ogen, een grote lach en een voorliefde voor zijn grote broer 'Koeka'. Die laatste is ook dol op zijn kleine broer, en wij genieten van het contact tussen die 2 te zien. Als Lucas na het avondeten naar boven gaat om zich vast uit te kleden, kruipt Mathis hem 'Koeka' roepend achterna de trap op. Andersom -en daar zijn wij minder blij mee- maakt Lucas zijn kleine broer 's ochtends maar wakker als hij wakker is. Samen spelen is veel leuker dan alleen...
'Ziet toch hoe goed, hoe lieflijk is't dat zonen van hetzelfde huis als broeders samenwonen'.
Hoe dan ook, wij genieten ervan.
Met mij gaat het ook goed. Sinds een half jaar zit ik op naailes, en dat is leuk! Behalve dat ik er een vriendin aan overgehouden heb, gaan ook mijn naaikunsten erop vooruit. Inmiddels naaide ik een broek voor Lucas, een kruippakje voor Mathis, een tas voor mezelf, een verjaardagsslinger, een iPadhoes en een hele hoop zonnehoedjes.
Gerben is druk met afstuderen. Het laatste lood weeg behoorlijk zwaar en we kijken uit naar het moment dat hij dat papier in handen heeft waarop staat dat hij zijn master afgerond heeft. Wat zal hij in een gat vallen na 5 jaar elke avond studeren...
Een koetjes en kalfjes blogje zo om te beginnen. Ik moet de smaak weer even te pakken krijgen, maar dat komt vanzelf. Voel je vrij te reageren!
Liefs
Ps: zo. Net die laatste taaie vlieg van dit jaar doodgemept. Ik hoop toch dat 't de laatste is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten