Sprekend zichzelf!

Lucas is al anderhalf jaar bij ons, en wat vliegt die tijd.
De dag dat hij geboren werd, staat nog in mijn geheugen gegrift, al zijn er enkele details verdwenen. Ik weet nog wel heel goed het moment dat ik Lucas' gezichtje voor het eerst zag. Ik dacht: is dit mijn kindje? Ik had blijkbaar verwacht een soort miniatuur van mezelf of van Gerben op mijn buik te krijgen, en ik kreeg een heel eigen persoontje in de plaats. Een persoontje waar ik echt niet meteen van kon zeggen: zo, dat is sprekend z'n vader. Of sprekend z'n tante. Of sprekend z'n opa. Nee, ik moest even wennen aan dat gezichtje, dat heel snel vertrouwd zou worden.
Mensen in mijn omgeving hadden dat niet zo. Veel mensen zeiden meteen: wauw, wat lijkt hij op z'n vader! Andere mensen zeiden weer: hij heeft de blik van zijn moeder. Weer anderen vonden hem een mooie mix. Een wat oudere generatie zag opa de Wolf als kleine baby terug. Iedereen had zijn of haar mening, behalve wij zelf. Wij zagen Lucas. Naarmate Lucas groter werd, werden de meningen om ons heen stelliger: Lucas is een miniatuur van Gerben. Maar wij zagen het niet...

Nu, anderhalf jaar later, hebben we na lang zoeken de babyfoto's van Gerben teruggevonden. Die waren al een tijdje kwijt, Gerbens moeder was daar vlak voor haar overlijden mee bezig geweest, en had de boeken ergens opgeborgen. Vandaag vonden we ze terug. Toen we de babyfoto's van Gerben bekeken, kwamen we beiden tot de conclusie: Lucas is niet het evenbeeld van zijn vader... Mijn babyfoto's moeten we nog even goed bestuderen om te concluderen of hij misschien het evenbeeld is van zijn moeder.

Maar goed, dat zien wij erin. Misschien ziet u wel iets heel anders. Kijk, en oordeel zelf!

Links: baby Lucas. Rechts: baby Lieve

Gerben - ong 3. jaar

Lucas - 1,5 jaar

Lieve - 1,5/2 jaar

Boven: Lucas, 10 mnd - onder Gerben, 35 jaar