De sneltrein

Lucas is de afgelopen weken op een sneltrein gesprongen. De eerste week van juli logeerde hij bij opa en oma in Deurne, waar hij z'n eerste stapjes -of moet ik kruipjes schrijven- in de kruipkunst zette. Tijdens onze vakantie in de Eifel ging dat kruipen bijzonder snel vooruit, en geregeld zat hij op plaatsten en aan dingen waar hij niet mocht komen.
De ochtend van ons vertrek, afgelopen maandag, zagen we hem ineens rechtop zitten. Maar hadden we hem nu niet op z'n buik neergelegd? En jawel hoor, dat tafereel herhaalde zich geregeld: Lucas ging uit zichzelf zitten. Na ook dat goed onder de knie gekregen te hebben, besloot meneer vanochtend dat het tijd was voor de volgende stap. Terwijl ik nietsvermoedend de living kwam binnen lopen waar Lucas lekker in de box zat te spelen, zag ik Lucas zich aan de spijlen rechtop trekken. Zijn glunderende en trotse lach toonde zijn eigen tevredenheid toen hij ook daarin slaagde.
Hij keek een beetje gek toen ik riep: "Wat doe jij nu?"

Natuurlijk ben ik supertrots op mijn manneke, hij doet het zo goed, en vanochtend op het consultatiebureau kreeg hij ook weer alleen maar complimentjes. Toch gaat het me soms echt te snel, en zou ik een pauzeknop willen, om eventjes alles te laten bezinken en te genieten van wat hij nu kan en hoe hij nu is. Want als ik hem morgen uit bed haal, heeft hij vast wel weer iets nieuws.
Overigens staat dat bed ook maar alvast op de laagste stand. Ik zou niet willen dat hij zijn nieuwste kunstje in bed gaat uithalen en dan over de rand heen knalt.
Toch is dat een best raar zicht, Lucas die zo laag ligt. Ik kan niet zo makkelijk meer even een kusje geven. Dan moet ik helemaal over de rand gaan hangen. Hopelijk knal ik niet over de rand bij hem in bed als ik hem wil troosten 's nachts. Want dat is voor hem ook allesbehalve fijn, lijkt mij ;)