Hmm, boterhammekes met appelstroop!

Tegenwoordig zitten Lucas en ik elke dag om 12u gezellig samen aan tafel voor een boterhammeke met appelstroop. Bij ons laatste bezoekje aan de dokter van het consultatiebureau kreeg ik een dagmenu mee dat Lucas mocht gaan volgen. Hij is de 6 maanden gepasseerd en gaat nu langzaam maar zeker mee-eten met de 'grote mensen'. En gezellig dat hij dat vindt! Als ik hem om 12u in de kinderstoel zet, begint hij al te lachen. De boterham herkent hij als iets lekkers en de appelstroop is ook favoriet.
Liefst zabbert hij alle stroop van de boterham af, en spuugt dan het strooploze stukje weer uit.

Om 16u herhaalt dit tafereel zich, maar dan met een koekje. Lekker zabberen en kwijlen, de helft op de grond gooien en toch ook wat binnenkrijgen. Over een tijdje zal hij de hele boterham eten en zal het flesje dat hij erbij krijgt, niet meer nodig zijn. Dan heeft hij genoeg aan z'n bekertje thee en een broodje. 't Is cliché, maar oh zo waar: de tijd vliegt, en die kleine prutskes worden veel te snel groot. Laat ik maar lekker genieten van dit stadium, want voor ik het weet, kiest hij zelf z'n broodbeleg en gaat hij huilen als er een stuk koek op de grond valt.