22 kinderen, 6 volwassenen...

De laatste dagen ben ik, net als vele anderen, met mijn hoofd bij de nabestaanden van de slachtoffers van de busramp in Zwitserland. Mijn hart breekt als ik de journaals zie, de reportages, en als ik denk hoe die ouders die een kind verloren hebben zich moeten voelen. Langzaam maar zeker zal iedereen overgaan tot de orde van de dag, maar voor die mensen zal de orde van de dag voor altijd veranderd zijn. Zij missen een geliefde, een kind. Ik heb Lucas nog maar 4 maanden, maar ik kan hem al niet meer missen. Ik kan al nachtmerries krijgen van het idee dat Gerben er niet meer zou zijn.
Voor deze mensen is dat realiteit. Zij hebben niet eens afscheid kunnen nemen van hun dierbare.
Vandaag is het dag van nationale rouw. Ik ben dan misschien niet in het land, maar ik rouw wel mee. Om 11 uur heb ik de minuut stilte in acht genomen, niet dat ik zoveel lawaai maak op een dag, ik heb de vlag opgehangen en volg alle extra uitzendingen en journaals. Maar bovenal bid ik voor de nabestaanden. Ik zie zoveel verdriet op tv, maar ook zoveel mensen die zich tot God wenden. Hopelijk mag dit drama ook een positief effect hebben, dat mensen zich keren tot de God Die het leven geeft en het leven neemt. De Enige Die troost kan geven. Ook als we weer overgaan tot de orde van de dag.