Het is 22.30u. Lucas ligt heerlijk voldaan tegen mij aan te slapen. Z'n mondje hangt een beetje open, z'n oogjes zijn dicht en z'n handje rust tegen een rozig wangetje.
Ik aai hem zachtjes over z'n bolletje, geef een kusje op z'n voorhoofd en probeer zo voorzichtig mogelijk uit bed te gaan om hem in zijn eigen bedje te leggen. Ik sla de lakentjes van zijn ledikantje open, leg het kruikje, dat alvast zijn bedje voorverwarmd heeft, aan de kant, en leg heel voorzichtig mijn kleine patatje in zijn eigen bedje.
Ik trek het lakentje goed, leg de kruik aan de zijkant van zijn bedje en sluip op m'n tenen naar de badkamer voor een laatste bezoekje aan de wc. Als ik weer terug in onze slaapkamer kom, kijk ik in het bedje, en zie tot mijn grote opluchting dat de oogjes nog steeds dicht zijn. Ik leg het voedingskussen weg, kruip in bed, kijk op de klok en ben blij: 22.35u! Een kwartier vroeger dan gisteren! Terwijl mijn hand naar de schakelaar van het nachtlampje reikt, kijk ik nog eens naar Lucas' bedje... en zie 2 grote blauwe ogen tussen de spijlen van het ledikantje naar me kijken.
Ik heb te vroeg gejuicht. Zuchtend verplaats ik mijn hand van het lichtknopje naar het tutje dat op mijn nachtkastje ligt, en zwaai ik m'n benen weer uit bed. Verlangend kijk ik nog even naar mijn hoofdkussen, maar moet de hoop opgeven dat ik al mag gaan slapen.
Eerst zorgen dat Lucas de buurt niet gaat wakker huilen.
Ik doe het tutje in zijn mond en met mijn andere hand ga ik zachtjes van z'n voorhoofd naar het puntje van z'n neus. Ik zie z'n oogjes dichtvallen, maar even snel weer open gaan.
Ik zeg niks, ik aai alleen maar en steek herhaaldelijk het tutje, dat hij elke 5 seconden uit z'n mond laat vallen, weer terug.
Als ik zie dat zijn oogjes dichtblijven, stop ik met aaien. Het tutje valt uit zijn mond, mijn hand zweeft boven het tutje, maar de oogjes blijven dicht.
Snel kruip ik in bed en doe het licht uit. Ik wacht. Ik hoor wat gekreun en gepiep... zou hij... nee, het blijft stil. Oef! De klok geeft 22.45u aan.
5 minuten vroeger dan gisteren... Slaap wel!
4 opmerkingen:
zo ontzettend herkenbaar.....dit kan nog maanden duren maar het kan ook zo ineens over zijn.....(ik hoop van harte natuurlijk de laatste optie voor je)
Succes!
gr Erika
hahaha wat fijn te weten dat ik daar 's avonds en 's nachts niet alleen mee bezig ben, maar dat er velen met mij hun patatjes in slaap proberen krijgen :)
Gewoon soms geen aandacht geven, als ik blauwe kijkertjes tussen de spijlen door zie, laat ik vaak gewoon effekes doen, dikwijls vallen die oogjes weer toe.
Maar dat zal je vast wel al geprobeerd hebben. Succes, we herkennen dat allemaal! ;)
Heel veel liedjes zingen......
Een reactie posten