Ik weet niet wat voor meerwaarde het heeft, maar 'k ben nu eenmaal wat sentimenteel aangelegd.
Rond m'n verjaardag precies hetzelfde fenomeen: de laatste keer gaan slapen als ik zo oud ben, de laatste keer opstaan als ik zo oud ben, de volgende keer dat ik m'n tanden poets ben ik een jaar ouder,...
Met ons trouwen deed ik het ook. De laatste keer als ongetrouwde vrouw naar m'n werk, naar Kampen rijden, naar de kerk gaan, ...
En nu is er weer een periode aangebroken van laatste keren. De laatste keren zonder baby. Niet helemaal waar natuurlijk, de baby is duidelijk aanwezig in mijn buik. Dat is niet iets wat alleen ik merk, iedereen kan het zien. Ik loop tegenwoordig als formaatje walvis rond te waggelen en kom ik een medezwangere tegen, dan wensen we elkaar succes. Maar de baby is er nog niet. En daarom zijn nu toch echt de laatste keren zonder baby aangebroken.
Deze week bijvoorbeeld zit ik voor 't laatst een weekje alleen bij m'n ouders. Met alleen bedoel ik man- en kindloos, want alleen ben je zelden in "Ons Pleintje". De laatste keer dat ik zomaar zelf een weekje in Antwerpen ga logeren. Over een paar weekjes gaan we de laatste keer samen een weekendje naar Antwerpen. De laatste maand zonder kind is aangebroken. Over een tijdje komen de laatste schopjes tegen mijn ribben, de laatste avondjes samen, de laatste keer spontaan uit eten, de laatste ononderbroken nachtrust, de laatste keer uitslapen,...
Ja, zoals ik al zei, 'k ben wat sentimenteel. Ik denk vaak aan wat ik ga missen, dingen waar ik nu zo van houd, en ben bang voor de veranderingen die gaan komen.
Gelukkig krijg ik er wel iets heel moois voor in de plaats. En ik denk dat ik al die laatste keren meteen ben vergeten als ik ons Wolfje voor de eerste keer in m'n armen heb.
Ik heb het vermoeden dat ik dan zal veranderen. Waarschijnlijk zal ik dan gaan denken in eerste keren: het eerste lachje, het eerste tandje, het eerste woordje, de eerste stapjes,...
En die eerste keren zullen vast een stuk memorabeler zijn dan die laatste keer naar de wc in het oude jaar.
4 opmerkingen:
Ik las pas een artikel over 'waarom onthouden we onze eerste keren wel en de laatsten niet?'
leek net of jij het ook gelezen hebt, alleen wel beter en leuker verwoord hebt.
Ik ben altijd zo teleurgesteld op 1 januari. Dan is alle 'magie' er af en blijkt dat je nog steeds hetzelfde bent, hetzelfde huis dat nog steeds hetzelfde stof en vuil herbergt, enz...
Allez, de laatste keer op 13 oktober dit jaar een reactie van mij op je blog.
Groetjes, Margreet
Hoe herkenbaar allemaal.Een periode afsluiten is en blijft soms heel lastig.
Maar eerste keren zijn vaak heel spannend.
Dus geniet van allebei. De eerste keer, de laatste keer en alles wat er tussen zit.
Wij kijken met jullie uit naar een gezonde baby.
liefs tante sonja
jah, herkenbaar hoor! maar dan een beetje anders... laatste keer zwanger geweest? laatste keer bevallen? laatste keer zo goe verzorgd op de materniteit? laatste keer zo genieten van zo'n kleintje? ;-) Je weet het nooit maar ik neem onbewust ook een beetje afscheid...
Het leven zit zo vol van die kruispunten he?
Voor jullie nu een hele bijzondere, op het punt om ouders te worden! Alles wordt anders dat klopt, en op een andere manier wordt het heel mooi en speciaal!
Geniet nog van de laatste weekjes "walvis" en ook veel sterkte, het staat nu nog heeeeeel vers in mn geheugen dat het ook best wel zwaar is die laatste loodjes, maar je kunt het!
Enne... voor Sifra vind ik het wel heel leuk dat ze een nichtje of neefje van dezelfde leeftijd krijgt!
Awel, das nu eens een goeie blog sé! Herkenbaar ... allez, buiten die laatste keer naar de wc in het oudejaar, zene ... zo ver ga ik dan weer niet! ;)
ENgelien
Een reactie posten