Een kindje...

Er zit een kindje in mijn buik... ik wist het al een tijdje, maar vandaag heb ik het bewijs gezien. Het zwaaide naar mij. 't Is nog heel mini, maar een 5,3cm, maar 't kon al wel zwaaien. Met armen én benen.
De verloskundige was heel enthousiast over een duidelijk kloppend hartje. We waren blij dat zij zo enthousiast was, wij hebben niet gezien waar zij dat zag. Maar we zagen duidelijk een hyperactief garnaaltje in mijn buik zwemmen, dus dan zal het hartje ook wel geklopt hebben.
Gek idee, dat er iets in mijn buik zit dat leeft. Eng idee misschien zelfs. Mijn buik zal dikker gaan worden, mijn borsten zijn al dikker geworden, en het garnaaltje zal een echt kindje gaan worden, met alles erop en eraan.

De misselijkheid van de afgelopen weken had me al goed duidelijk gemaakt dat er vanalles aan het veranderen was in mijn lijf. Ik was er niet altijd even blij mee. Behalve misselijk en moe van de zwangerschap, was ik ook nog eens overspannen. Niet echt een ideale combinatie. Maar langzaam maar zeker krabbel ik er weer bovenop. De energie komt stilletjesaan terug, mijn eetlust af en toe ook, de sombere buien blijven vaker achterwege,...

Gelukkig maar. Hopelijk ben ik tegen november helemaal de oude. Zodat als dat garnaaltje een echte baby is, en komt kijken hoe het er hier buiten eruit ziet, ik me helemaal aan dat prulletje kan wijden.
Tot die tijd ga ik maar even wennen aan het idee van een garnaal in mijn buik... :)