Home alone...

Gelukkig, ze zijn weer terug! Ik heb er zo'n hekel aan om een paar daagjes alleen te blijven.
Ik heb het altijd te laat door. Ik zie dat er ineens 3 bakjes voer staan, waarvan eentje met heerlijke vleesbrokjes, er staan 2 bakjes water, en er staan tassen in de gang. Op zo'n moment weet ik het: ze gaan weer weg. Ik moet weer 3 dagen alleen in huis zitten. Ik probeer dan te ontsnappen naar buiten, maar ze hebben me altijd door en houden me elke keer weer tegen. En dan zit ik weer alleen.
De eerste dag slaap ik nog. En 's nachts probeer ik dat dan ook nog. Maar 3 dagen slapen, is zelfs voor mij te veel! Dus verveel ik me.
Ik speel wat met een rondslingerende schoen. Ik loop de trap op en af. Ik miauw een liedje. Ik eet een brokje. Ik drink een slokje. Ik loop de trap op en af. Ik speel weer even met de schoen. Ik probeer te slapen. Ik loop de trap op en af. En dat doe ik tot ik eindelijk, na drie dagen traplopen, de auto hoor.
Ik hoor de autodeuren slaan, en ik sta klaar om een sprintje naar buiten te trekken. Zodra de deur open gaat, vlieg ik de frisse lucht in. Even later bedenk ik me en ren weer terug, om eerst even de baasjes te begroeten en kopjes te geven. Dan ren ik weer naar buiten. Maar toch weer terug. Want ik heb de baasjes best gemist. En ik ren weer naar buiten. En weer naar binnen. En naar buiten. En naar binnen.

Nee, zo'n weekend alleen zijn is niet goed voor mij hoor! Ik word er alleen maar tureluurs van. Ik ga snel naar buiten! Een nachtje rennen, spelen en muizen vangen! Leve de vrijheid!