The wedding 26.06.2010

De dag begon stralend. De zon scheen, de vogeltjes floten, de bijtjes zoemden... en ik? Ik lag nog steeds wakker, en wachtte tot mijn wekker het signaal zou geven dat ik uit bed mocht komen.
Inge kwam binnen met een bord vol lekkere koffiekoekjes en een glas vers geperst fruitsap en ik begon langzaam maar zeker te beseffen dat mijn trouwdag was aangebroken. Eigenlijk had ik meer zin om de krulspelden uit m'n haar te plukken en lekker terug in bed te kruipen om toch even te slapen, maar ik stapte braaf m'n bed uit, douchte, at een koffiekoek en vertrok met de halve familie naar de kapper.
Guido, de fotograaf van dienst, speelde paparazzo en nam van elke beweging die ik maakte een foto. Inge, Veerle en ik lieten onze hoofden onder handen nemen door een zeer goede kapper, en een uurtje later stonden we weer thuis. Daar wachtte Karen op mij, zij zou mij schminken. Zij werkte de wallen onder mijn ogen zeer deskundig weg, en zorgde ervoor dat ik er op m'n best uitzag.
Eerst nog een keertje naar de wc, en daarna was het tijd om de jurk aan te trekken. Mama, Karen en Inge stonden met z'n 3-en klaar om me in de jurk te hijsen, tegelijkertijd m'n kapsel te beschermen en m'n schoenen vast te gespen. Armband en ketting om, oorbellen in, sjaal goed hangen, en Lieve was klaar.
Om 09.45 belde Gerben aan, en deed ik de deur open. Gerben zag er superknap uit in z'n driedelige trouwpak, en uit goede bron heb ik vernomen dat ik er ook wel mocht zijn. De hele familie (allez, bijna de hele familie) stond op de oprit te kijken hoe wij naar beneden kwamen.
In de tuin zouden we de dag openen. Dat was voor mij best een moeilijk moment, omdat normaal papa dat zou gedaan hebben. Guido heeft hem heel goed vervangen, maar toch was het niet hetzelfde. Gelukkig haalde een lieve schoonbroer wat kalmerende druppeltjes voor me, en was ik de volgende paar uur heerlijk rustig ;-) We maakten foto's met de hele familie, en toen arriveerde de tuktuk!










De tuktuk bracht ons naar het gemeentehuis, en paparazzo Guido zorgde ook onderweg voor de foto's. 

Bij het gemeentehuis moesten we even wachten: er waren nl nog best wel wat koppels voor ons. We waren nr 6 van de 9 die ochtend! En het grappige was dat de bruid van het bruidspaar voor ons vroeger bij mij in de klas gezeten heeft! Daar kwam ik pas achteraf achter trouwens.

De ambtenaar van de burgerlijke stand vond het leuk om wat flauwe grapjes te maken, en nadat we allebei 'ja' gezegd hadden, waren we man en vrouw. Onze bruidsjongen Joël bracht de ringen op een mooi bord, en een kwartiertje later stonden we alweer buiten.

Hierna was het tijd voor de fotoshoot. Normaal zouden we naar het park gaan, maar omdat we graag nog even langs het ziekenhuis wilden gaan, gooiden we de plannen om, en gingen naar de stad. Bij het station en in de Joodse buurt maakte Guido heel veel foto's. Het leuke was dat iedereen die ons in de tuktuk zag rijden naar ons zwaaide, en niet alleen Guido zette ons op de foto! Voor heel wat mensen waren wij een leuke attractie, en ik denk dat we in een hoop fotoboeken terecht zijn gekomen van mensen die we niet kennen. Gerben zei: "ik voel me net een prins ofzo, ik mag naar iedereen zwaaien, en iedereen zwaait terug en roept gelukswensen naar ons!" Was echt heel erg leuk!
In het ziekenhuis kregen we goed nieuws! Papa zou mee naar huis komen, en toch nog een stukje van het feest meemaken. Daar waren we heel blij om!


Terug thuis was het echt wel tijd voor een broodje, want onze buiken rammelden behoorlijk! Het ijskarretje was er ook, en langzaam maar zeker arriveerden de gasten voor de kerkdienst. Ook de dominee arriveerde, en toen werd ik voor het eerst die dag een beetje zenuwachtig.





De kerkdienst was heel mooi, vooral toen m'n zussen en broers een prachtig lied voor ons zongen, waren we allebei erg ontroerd. Gerben hield het zelfs niet droog!
Na de kerkdienst was het tijd voor de receptie. Heel veel mensen waren gekomen om ons te feliciteren en het mooiste was natuurlijk dat zowel papa als oma er ook bij waren! Maar wat was het warm! Ik droeg een jurk met 7 lagen, en geloof me, ik zweette op plaatsen waarvan ik niet wist dat je er kon zweten. Tot in m'n knieholten toe! Maar 't was fijn dat het in de tuin kon!
Om een uurtje of 7 vertrokken we naar het Rivierenhof. In het kasteel daar zou ons avondfeest plaats hebben. De barbecue smaakte heerlijk, de taart was lekker, de stukjes waren heel grappig, en we genoten van het samen zijn met familie en vrienden. Na de taart was het tijd voor de DJ om z'n plaatjes boven te halen en hebben we gedanst tot een uurtje of 1. En toen was onze mooie dag voorbij en waren we zo moe, dat we blij waren in het hotel te kunnen douchen en in bed te kunnen ploffen.

Hieronder nog wat sfeerfoto's. Even voor alle duidelijkheid: dit zijn niet de foto's die Guido en Frans gemaakt hebben, deze foto's zijn van de andere paparazzi Inge & Marieke ;-) 

sisters

neefjes/nichtje

Ons Elineke