Je-weet-wel...

Ik moet wat vertellen. Ik ben er niet trots op, en niet blij mee. Maar toch moet het me van het hart. 

Het begon gisterenavond. Ineens was m'n eten verdwenen. Ik had best trek, en heb dat ook duidelijk laten merken aan mijn baasjes. Maar ze snapten me niet. Toch deed ik helemaal hetzelfde als ik anders doe: ik ging irritant zitten miauwen voor de deur, liep naar de kast waar m'n zak voer staat, en ging dan heel zielig naar de deur van die kast zitten kijken, probeerde op de keuken te springen, kortom, ik gaf genoeg aanwijzingen dat ik m'n voer wilde. Maar ik kreeg niks!

Toen dacht ik: weet je wat, ik ga m'n eigen eten wel vangen. Ze moeten me maar buiten laten. Dus ik ging voor de tuindeur zitten, en begon heel irritant te miauwen, zoals ik altijd doe als ik naar buiten wil. Maar alweer snapten ze me niet.

Toen m'n baasjes gingen slapen, ben ik ook maar gaan slapen. Met een rammelende buik lukte dat niet zo goed, maar heb m'n best gedaan, in de hoop dat m'n baasjes de volgende ochtend weer normaal zouden doen, en me gewoon eten zouden geven. Maar nee hoor, ook vanochtend kreeg ik geen eten. M'n baasje veegde zelfs snel een paar kruimels van de grond op, waar ik me te goed aan wilde doen. 

M'n baasjes waren verder heel lief voor me, het vrouwtje pakte me op en knuffelde me extra veel, en gaf me toen aan het baasje. En die stopte me vervolgens... in de reismand! 

Ze zetten de reismand met mij erin in dat grote brommende ding dat heel snel vooruit gaat, een auto noemen ze het geloof ik. Ik hou niet van auto rijden, ik word daar zo misselijk van. Maar auto rijden is echt superleuk vergeleken met wat daarna kwam. Ze brachten me naar de dierenarts.

Wat er toen gebeurde, zal ik jullie besparen. Ik weet er ook zelf niet zo heel veel meer van, ik sliep nl. Maar toen ik wakker werd, wist ik het meteen. Ik ben er nu ook een... Ik ben een je-weet-wel-kater.

Felix.