Lieve gaat ook eens zwemmen hoor...

Sinds vorige week probeer ik elke week een keertje te gaan zwemmen. Dit omdat het goed schijnt te zijn voor de ontwikkeling van je spieren, je conditie en natuurlijk: de lijn! Dus ook vanmiddag vertrok ik met m'n zwempak en handdoek naar het Arena zwembad. Ik kocht een kaartje, kleedde me om, en ging m'n spullen wegbergen. Voor wie al lang niet meer in het Arena geweest is (of nog nooit), het is daar een beetje veranderd. Je geeft tegenwoordig je kleren niet meer af, maar je steekt ze in een kluisje. Daarna moet je een code ingeven, op het slotje duwen, et voila... je spullen zitten opgeborgen. Dus ik steek m'n spullen in dat kluisje, tik m'n code in, doe het deurtje dicht en denk: welke code heb ik eigenlijk ingevoerd? Tja, soms ben ik wat chaotisch. Enfin, even uitproberen, en na 3x had ik de juiste code weer. Oke, weer deurtje dicht, en de code in m'n hoofd. Ik loop het zwembad in en begin baantjes te trekken. Er was nog een school aanwezig, en er waren nog wat ouden van dagen poging aan het doen boven water te blijven. Er was ook een man van rond de 40 die lustig probeerde z'n zwembandjes (vetrolletjes dus) kwijt te raken. Dus ik aan't zwemmen, begint die zwembandjesman zomaar ineens tegen mij te praten. Maar ik was baantjes aan't trekken dus ik zeg zo even: "haha, ja ja." en ik zwem verder. Die man bleef maar proberen m'n aandacht te trekken, dus ik negeer hem, en ineens, midden in het zwembad, op het moment dat we elkaar kruisten, draait hij om, en komt hij naast me zwemmen... Dus ik had zoiets van: seg, kerel, doe eens normaal... ik m'n baantje uitgezwommen, en ondertussen hadden die kinderen het zwembad verlaten, dus ik sta wat te wachten tot meneer weer vertrokken is, en ik zwem naar de andere kant van het zwembad, waar die kinderen net zaten. Stuk voor mij alleen dus! De man gaat het zwembad uit, met de badmeester praten, maar blijft heel de tijd staren... Enfin, ik hem negeren, tot hij uiteindelijk wegging... bah! Ik denk dat ik me ook maar zo'n burkini aanschaf... Enfin, ik nog expres een kwartier langer in het zwembad gebleven, want wilde die kerel niet nog eens tegenkomen, mijn 30 baantjes gezwommen, en toen moest ik dus terug naar m'n kluisje... en je raadt het al, dat ding ging natuurlijk niet open... ik heb alle mogelijke codes geprobeerd, hoewel ik heel zeker was van mijn code. Enfin, ik naar de badmeester, voelde me heel erg stom: "eh, ik heb een probleempje... ik krijg m'n kluisje niet open..." "Ah, dan moete gij zo naar huis he". "Ah, eh, haha?" Enfin, de poetsvrouw die erbij zat, zat al keihard te lachen, en zegt: toen ik je net uit het water zag gaan zei ik al tegen de badmeester:"die komt direct terug se, die gaat problemen krijgen met haar kluisje." Dus ik zeg: "hoezo?" "Awel", zegt ze, "daarjuist waren er een aantal kinderen op de nummertjes van de kluisjes aan't duwen, en eentje heeft uw kluisje opengekregen. Ik zag het, en wist dat het die van u was, dus ik heb hem terug dicht gedaan, en een andere code ingetoetst."

Allez, ik ga ook eens zwemmen hoor... enfin, wie weet wat ik volgende week voor avonturen beleef... ;)

Arrivederci!