Home sweet home...

En jawel, ik ben weer thuis. Ik zit met een lekker warme trui achter m'n laptopje, klaar om een verslag te typen voor mijn trouwe publiek ;-) (geen idee eigenlijk wie hier allemaal meeleest, maar dat terzijde ;-))
Maandagochtend om 3.30u ging de wekker, veel te vroeg, vooral omdat ik heel onrustig geslapen had. Alle mogelijke angstscenario's over het missen van vluchten, het neerstorten van vliegtuigen of het meesmokkelen van drugs dat door een vreemd iemand in m'n koffer gestoken zou worden waren m'n dromen gepasseerd. Ik werd dus doodmoe wakker, en dacht: weet je wat, ik draai me om, val terug in slaap, en blijf gewoon lekker thuis! Wat moet een mens gaan zoeken in Spanje? Thuis is toch ook fijn? Maar goed, toch m'n bed uit gestapt, m'n tanden gepoetst, gezicht gewassen, aangekleed, en half slaperig stond ik m'n eten te maken voor in het vliegtuig. Papa zou me naar het vliegveld brengen, dus hij moest ook vroeg op. We hadden afgesproken aan de kerk van Berchem, zodat er nog een aantal studenten mee zouden kunnen rijden. Om half 5 stonden we daar met z'n allen te bibberen van de kou en de slaap, en was het wachten op Sven. Uiteindelijk besloot Wieske hem te bellen, en toen Sven opnam zei hij slaperig: hoe, maar we hadden toch pas om half 5 afgesproken? Ja, maar Sven, het is half 5. Hoe het is half 5?
Enfin, we zijn zonder Sven naar het vliegveld vertrokken, en Sven kwam gelukkig net op tijd, vol stress en super gehaast het vliegveld op gerend.
De vlucht verliep goed, er waren weinig mensen die zo vroeg 's ochtends naar Spanje vlogen, dus na een half uurtje heb ik me verplaatst en ben languit op de stoeltjes gaan liggen.

Rond een uur of 1 waren we in Sevilla, waar het helaas grijs en koud was! We kwamen natuurlijk uit het warme Belgie, en we waren geen 20° meer gewend!
De appartementjes waren heel mooi en vooral belangrijk: proper!



's Middags maakten we nog een wandeling door de stad, maar niet voordat we een siesta gedaan hadden.
's Avonds lekker gaan eten, hoewel, lekker, de Spaanse keuken is toch niet aan mij besteed... Een tomatensalade bestaat uit een grote vleestomaat, in schijven gesneden en met een dikke laag olijfolie erover...

Dinsdag hebben we de Giralda bekeken. De op 2 na grootste kathedraal van Europa. In het begin vond ik het wel heel mooi, maar het was zo overdadig! Op een bepaald moment werd het me gewoon te veel, al dat goud, de beelden, ...

Ook hebben we door de wijk Santa Cruz gewandeld, prachtig! Spanje op z'n best! 's Avonds zijn we naar een flamencoconcert geweest. Echt geweldig! Zo knap! En de gitarist, een lange blonde Spanjaard (zo zie je er niet veel), had toch best wel wat weg van Gerben...

Woensdag zijn we met de trein naar Cordoba gegaan, waar we de Mezquita bezochten. De Mezquita (weet eigenlijk niet hoe je dat schrijft) is een kathedraal, die ook als moskee gebruikt werd. Vroeger waren ze nog verdraagzaam met z'n allen ;-) Ook daar hebben we wat rondgedwaald in de straatjes, en hebben we de delicatesse van Spanje ontdekt: Bitter Kas! Wat is dat voor een smerig goedje! Ik wilde eigenlijk een gewone limonade bestellen, maar eerder die dag bestelde ik al ergens fanta, en toen zei de ober: Kas? Dus ik dacht: aha, ik heb wat geleerd, limonade is Kas, dus ik bestel Kas... Kwam die man eraan met een of ander vies uitziend rood grenadineachtig goedje, en het smaakte me toch vies! Bitter Kas was de naam, en ja, het was bitter.


Donderdag was een rustige dag. We bezochten het flamencomuseum en 's middags wilden we een les bijwonen. Helaas waren we te veel beginner voor de beginnerscursus, die beginners waren nl eigenlijk al gevorderd, dus moesten we het bij kijken houden.
Vrijdag was voor mij het hoogtepunt van de week: het Alcazar. Dit paleis heeft echt fantastisch mooie tuinen! Een soort paradijs.

's Avonds zijn we nog uitgeweest, en Mieke (echt een zotte doos) had een keyboardje onder haar jas verstopt, en dan ging ze elke keer bij een groepje mensen staan, deed ze alsof ze naar iets aan het kijken was, en zette ze "jingle bells" op. En al die mensen zo vreemd naar haar kijken, maar Mieke vertrok geen spier! En wij maar lachen!
Zaterdag hebben we souveniertjes gekocht, en een Middeleeuws spektakel bewonderd.
's Avonds gaan eten bij de Italiaan, en zondag was het na het inpakken nog wat ronddolen, en naar het vliegtuig. En nu ben ik weer thuis. 't Was gezellig, maar ik ben toch blij dat ik weer thuis ben. Al was het daar nog zo mooi, en zo romantisch (om de 10 minuten stond er een andere muzikant voor het huis liedjes te spelen, ze hadden allemaal zo'n zelfde begeleidingscassetje, alleen het instrument waarop ze speelden verschilde), en hadden we zoveel lol, thuis is toch thuis!