Vogeltje gij zijt gevangen...

Je moet weten, ik ben niet zo'n heel grote fan van vogels... Die beesten wijken altijd net op het laatste moment uit, schijten de hele boel onder, en als je pech hebt laten ze net iets vallen als jij eronder fietst... In dit geval heb ik het over duiven, meeuwen en meer van dat soort.
Roofvogels zijn een ander verhaal. Die zijn prachtig om te zien (behalve de gieren, die zijn lelijk), maar ook angstaanjagend. Gisteren kwam er op een kamp waar ik nu monitor ben een valkenier langs. Hij kwam mijn groep uitleg geven over roofvogels (wat is het verschil tussen een buizerd en een valk? Een buizerd eet konijntjes en een valk vogeltjes...), vertelde leuke anecdotes, en natuurlijk mochten de kinderen ook een roofvogel op hun arm houden. Er werden 3 buizerds losgelaten, en keer op keer werden die geroepen en kwamen ze op een arm van een kind zitten (gelukkig heeft er geen enkel kind in mijn groep konijnentanden...). De kinderen hadden natuurlijk wel speciale handschoenen aan! Ik zat al met schrik en beven uit te kijken naar het moment dat ik zou moeten, want die buizerds maakten zo'n vreselijk geluid, en vlogen echt vlak boven de grond, of boven het hoofd. Maar nee, Marc, de valkenier, vond dat ik geen buizerd op m'n arm hoefde te hebben. Fieuw... Nee, voor de monitor had hij een grotere vogel... WAT?! Een steenarend. Nu moet je weten dat zo'n beest ong. 80 cm groot is, en als hij z'n vleugels spreidt 2.20m! Hij weegt ook behoorlijk wat, dus met knikkende knieën trok ik de handschoen over m'n linkerhand, maakte ik een vuist, en liet ik Marc de arend op mijn arm zetten. Natuurlijk begon dat beest te fladderen, hij (of zij? Het heette Christa, zal wel een zij zijn dan), zij dus had al lang door dat ik het eng vond, en dacht waarschijnlijk: gnagna, ik zal haar nog eens wat banger maken. Enfin, ik heb mezelf overwonnen! Ik heb zowaar een steenarend op m'n arm gehad! Weet je hoe trots ik op mezelf ben! Ik ben bang van zowat alle dieren, en ik heb een steenarend op m'n arm gehad! Duifjes, here I come! Na de steenarend, die alleen voor de monitor was, hij was te groot voor de kinderen, mochten we nog allemaal een grote uil op onze arm nemen.
Later vroeg Kaitlin, een van m'n kampkindjes: juf, was jij niet bang? En ik heel stoer: in het begin wel, maar later niet meer!
Wauw, wat een leuke ervaring! In de zomer ga ik waarschijnlijk dit kamp weer geven! Hopelijk komt Marc dan weer, en dan zorg ik dat ik m'n fototoestel bij me heb! Deze 'once in a lifetime- experience' wil ik wel een tweede keer meemaken, en dan met bewijsmateriaal!

ps: ik post dit dan wel op 1 april, maar het is toch echt geen grap!